خلاصه ای از سایر انتقاداتی که برای محافظه کاری صورت گرفته به شرح زیر است:

2-4-1  بی اعتمادی

گستره ی محافظه کاری در صورت های مالی به خط مشی واحد تجاری مربوط می شود. این گستره می تواند وسیع یا کوچک باشد؛ برای مثال چنانچه واحد تجاری تجزیه و تحلیل خوش بینانه تر را ترجیح دهد، می توان هزینه های غیر عملیاتی پیش بینی شده ناشی از دعاوی حقوقی را مردود دانست.

2-4-2 پنهان کاری

اگرچه همه می دانند که روش های حسابداری محافظه کارانه هستند، اما سرمایه گذاران مشکل می توانند مبلغی را که دارایی ها کم بیان شده اند، تعیین کنند. محافظه کاری، سرمایه گذاران متوسط را در وضعیت نامساعد قرار می دهد و فرصت های ممتاز را در اختیار درون سازمانی ها می گذارد.

2-4-3 نفی اصول حسابداری

استرلینگ می گوید هرگاه محافظه کاری با یک اصل حسابداری تضاد داشته یاشد به آن چیرا می شود. به طور مثال بهای تمام شده تاریخی در مقابل اقل بهای تمام شده یا بازار، شناخت درآمد بر مبنای فروش در مقابل مبنای اقساطی شناخت درآمد، اصل تطابق در مقابل به هزینه ملزوم کردن مخارج تحقیق و توسعه، اصل ثبات رویه در مقابل تغیر از بهای تمام شده به قاعده ی اقل بهای تمام شده یا بازار، اصل افشا در مقابل کمتر از واقع بیان کردن ارزش دارایی ها.

2-4-4 سوگیری

محافظه کاری به جای ارزیابی واقع گرایانه، موجب سوگیری منظمی در گزارش های مالی می شود. در نتیجه همچنان که هیأت استانداردهای حسابداری مالی اشاره می کند: « محافظه کاری با ویژگی های کیفی مهم از قبیل بیان صادقانه، بی طرفی و قابل مقایسه بودن شامل ثبات رویه تضاد دارد». در مورد مفید بودن داده های حسابداری مبتنی بر خط مشی های محافظه کارانه می توان سؤالاتی جدید و مشروع مطرح کرد. انجمن حسابداری آمریکا (AAA) استدلال می کند: «تصور نمی شود که سوگیری بتواند نیازهای مجموعه ای از استفاده کنندگان را برآورده کند، به منافع سایرین کمک کند یا حتی به آنها صدمه نزند.

 

 

2-4-5  امر ذهنی

محافظه کاری آنقدر در حسابداری مستحکم شده که بیشتر نوعی نگرش حسابداران، یا امری ذهنی، است تا اینکه سازوکاری برای پاسخگویی به ابهام باشد. احتمالاً «چنانچه تردید جدی در مورد ارزش گذاری یک قلم وجود داشته باشد محافظه کاری به بازی گرفته می شود، اما این تمام موضوع نیست، محافظه کاری نگرش حسابداران در مورد تمام جنبه های حسابداری است»(مجتهدزاده، 1380).

مدیران و مالکان به طور طبیعی گرایش دارند که نسبت به واحد تجاری بیش از اندازه خوش بین باشند و این خوش بینی موجب می شود که دارایی ها و درآمدها بیش از واقع نشان داده شوند. محافظه کاری نوش داروی لازم برای این خوش بینی بیش از حد می باشد. کارول دواین[1] استدلال می کند که فرونشاندن خوش بینی و القا بدبینی مشکل است. پیامدهای خوش بینی بیش از اندازه از پیامدهای بدبینی زیاد از حد، وخیم تر است. بنابراین قواعد حسابداری برای ارزش گذاری و ثبت بدهی ها و هزینه های عملیاتی و غیره عملیاتی نباید با قواعد حسابداری برای ارزش گذاری و ثبت دارایی ها و درآمدهای عملیاتی و غیر عملیاتی یکسان باشد.

حسابدار ممکن است مرتکب یکی از اشتباهات زیر شود:

  1. رد اطلاعاتی که بعداً پی برده می شود درست است؛ یعنی رد فرضیه ی درست.
  2. پذیرفتن اطلاعاتی که متعاقباً دریافت می شود نادرست است؛ یعنی پذیرش فرضیه ی نادرست که در حسابرسی همان ریسک حسابرسی است.

با شناخت وجود این دو نوع ریسک می توان گفت که محافظه کاری با تحزیه و تحلیل احتمالات آماری مظابقت دارد و بنابراین راه منطقی رویارویی با ابهام است. با خصوص اعتباردهندگان نیاز دارند که بدانند وضعیت مالی واحدتجاری حداقل همان چیزی است که در صورت های مالی ارائه شده است. آنها نیاز به حاشیه ی ایمنی دارند تا خود را در مقابل تبعات منفی محافظت کنند. با وجود انتقادها طرفداران انتقاد دارند که کماکان از محافظه کاری در عمل پیروی می شود زیرا سال ها تجربه به حسابداران نشان داده که محافظه کاری میثاقی محتاطانه و مفید در محیطی پر از ابهام است.

[1]Dvayn

لینک جزییات بیشتر و دانلود این پایان نامه:

ارتباط بین حسابداری محافظه کارانه وبحران مالی در شركتهاي پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران