اعتبار اسنادي روش جاري پرداخت در قراردادهاي بين المللي فروش كالا و خدمات است. هنگامي كه خريدار و فروشنده در دو كشور مختلف اقامت دارند، از جهت تسليم مبيع و پرداخت ثمن به يكديگر دسترسي ندارند، براي حل اين مشكل از بانكهاي دو كشور به منظور پرداخت ثمن و تسليم مبيع يا اسناد و مدارك مالكيت مبيع بهره گرفته مي شود، امروزه با افزايش مبادلات بين المللي، از اعتبارات اسنادي به عنوان يك وسيله موثر براي پرداخت ثمن و تسليم مبيع استفاده مي شود. فروشنده اي كه در كشور ديگري غير از محل اقامت خريدار است اگر كالا را به اميد پرداخت ثمن از طرف مشتري حمل و ارسال كند با خطر از دست دادن كالا و عدم دريافت ثمن مواجه مي شود و هر گاه خريدار از پرداخت ثمن خودداري كند فروشنده بايد در دادگاه محل اقامت خريدار كه براي او بيگانه است اقامه دعوي كند. خريدار نيز اگر به پرداخت ثمن مبادرت كند، ممكن است با خطر عدم تسليم مبيع از طرف فروشنده مواجه گردد و صرف اقامه دعوي در دادگاه هاي محل اقامت فروشنده كه براي او بيگانه است، چاره كافي براي او نخواهد بود. ولي با به كارگرفتن شيوه اعتبار اسنادي اين خطرات برطرف مي شوند، در واقع بانكها با پذيرش نوعي نمايندگي از طرف خريدار و فروشنده عمل پرداخت ثمن و تسليم مبيع را به عهده مي گيرند(کاشانی،1385).

ضمانت نامه هاي یکی از ابزارهاي مهم در آمدي براي بانک ها محسوب می گردد از آنجایی که ضمانت نامه ها براي بانک تعهد آور بوده و اهمیت آن عینا پرداخت تسهیلات می باشد از این رو شعب می بایستی در زمان صدور ضمانت نامه اطلاعات لازم را از ضمانت خواه اخذ نموده و از نظر توان مالی ، ظرفیت اعتباري وتوانایی هاي وي اطمینان حاصل نماید.

در این فصل ابتدا به تعریف ضمانت نامه بانکی پرداخته شده سپس به تشریح انواع مختلف ضمانت نامه بانکی پرداخته شده و در اخر نیز واکاوی ادبیات پژوهشی در جهان و ایران آمده است .

2-2.واژه شناسی ضمانت نامه بانکی

در علم حقوق اصطلاحات نقش مهمي در بيان و انتقال معاني دارند. بنابراين، قبل از ورود به بحث اصلي، لازم مي آيد كه اصطلاحات و واژه هايي را كه در عرف بانكي و تجاري براي ناميدن روابط حقوقي و طرف هاي يك ضمانت نامه به كار مي رود، بيان كنيم:

الف ـ شخصي كه ضمانت نامه به نفع او صادر مي شود و حق مطالبه آن را دارد «ذينفع» ناميده[1] مي شود.

ب ـ «متعهد اصلي»[2] شخصي است كه به اعتبار تعهد پايه و اصلي خود دستور صدور ضمانت نامه را به بانك مي دهد و گاه به او «دستور دهنده»[3] نيز مي گويند كه در قراردادهاي پيمانكاري، پيمانكار است.

ج ـ بانك ضامن يا صادر كننده ضمانت نامه را «ضامن» يا «بانك صادركننده»[4] مي گويند.

د ـ قراردادي را كه ميان متعهد اصلي و ذينفع است و ضمانت نامه براي تضمين آن صادر مي شود، «قرارداد پايه»[5] مي خوانند(غمامی،1378).

[1] – The beneficiary

[2] – The principal

[3] – Ie donner d/ordre

[4] – The guarantor or the lssuing bank

[5] – The underlying contract (Le contract de base)

لينک جزييات بيشتر و دانلود اين پايان نامه:

نقش ضمانت نامه های بانکی در تهیه منابع پولی و ارائه راهکارهایی برای افزایش آنها